| 1916 Հոգու հեռավոր դարպասից անդին, Ուր մշուշ է, մեգ, — Ուր թանձր միգում վխտում են մթին Կասկածները նենգ, Ուր չի թափանցում նայվածքը երբեք: — Խոհը միամիտ, — Կա մի մութ եզերք, անունը — Աիդ: Հոգու այդ վերջին դարպասի առաջ Հսկում է անքուն Այդ մութ եզերքի արքան աներազ — Սևահեր մի շուն՝ Կույր նայվածքը իր կուրորեն հառած Հիվանդոտ մուժում: Հսկում է, մռայլ, իր եզերքը մառ, Իր եզերքը հին, Ուր վերջին, ճղճիմ գոյության համար Հանձնված մութին` Տառապում է մեր մարող, հոգեվար Երազի հոգին: Ու մութ է այնտեղ, աներազ մուժում, — Տաղտուկ, ամայի: Ու ցուրտ է այնտեղ` Ստիքսն է հոսում, Գանգեսը մահի` Հավիտենության լաբիրինթոսում Անիմանալի: Ու այն եզերքի սևահեր արքան — Անկուշտ, անոթի, — Հսկում է, որ ջինջ երազները գան — Բռնի, հոշոտի, — Ու երազների դիերն անկենդան Ստիքսը նետի: Ու հոգու վերջին դարպասից անդին Նենգ, հսկում է նա: Հսկում է, որ ջինջ երազներն ընկնին Եզերքը նրա: Եվ nռնում է նա լույս գիշերներին — Լուսինի վրա |
Եզերքը ԱիդԵղիշե Չարենց
Գամեր Մարգարյան 